Hij kijkt recht in mijn lens, met het diepe groen van de jungle achter zich en het verse blad in zijn kralenband.He looks straight into my lens, with the deep green of the jungle behind him and the fresh leaf in his beaded band.
Siberut liet zich niet makkelijk bereiken. Mijn eerste boot vocht urenlang tegen de storm, terwijl ik kotsmisselijk over de reling hing, en bij het aanmeren bleek ik gewoon terug in Padang. Dagen later waagde ik het opnieuw. Een uitgeholde boomstam bracht me de rivier op, diep de jungle in, en de laatste anderhalf uur zwoegde ik tot mijn knieën door de modder. Bij zonsondergang stond ik in de uma van Toikot.Siberut did not let itself be reached easily. My first boat fought the storm for hours while I hung over the railing, violently seasick, and when we finally docked I turned out to be right back in Padang. Days later I tried again. A hollowed-out tree trunk carried me up the river, deep into the jungle, and for the last hour and a half I slogged knee-deep through the mud. At sunset I was standing in Toikot's uma.
De volgende ochtend nam hij me mee het woud in. Blote voeten, machete in de hand, en deze oude man liep me er moeiteloos uit. Voor hem was de jungle een open boek. Uit een omgevallen sagopalm hakte hij het merg waar zijn volk al eeuwen van leeft, en zonder te zoeken haalde hij er dikke larven uit voor de lunch. Van de bast van de baikoboom klopte hij een nieuwe lendendoek. Bij een riviertje schoof hij een vers blad onder zijn kralenband, een groet aan de geesten van het woud.The next morning he took me into the forest. Bare feet, machete in hand, and this old man walked me off my feet without effort. To him the jungle was an open book. From a fallen sago palm he hacked the pith his people have lived on for centuries, and without searching he pulled out fat grubs for lunch. From the bark of the baiko tree he beat a new loincloth. At a stream he slid a fresh leaf under his beaded headband, a greeting to the spirits of the forest.
Op de terugweg hurkte ik op het pad en wachtte. Hij liep op me af en keek recht in mijn lens. Niets in scène gezet. Een maand later is Toikot overleden. De Mentawai geloven dat de geest van een sjamaan niet verdwijnt, maar in het woud blijft.On the way back I crouched on the path and waited. He walked towards me and looked straight into my lens. Nothing staged. A month later Toikot passed away. The Mentawai believe the spirit of a shaman does not disappear, but stays in the forest.






















































